محبوب ازلی - راه دل

محبوب ازلی و ابدی­ام سلام

مهربان همیشه دستگیرم سلام

معبودا

آموختن و آزمودن، درس گرفتن و رشد کردن و به شناخت رسیدن را هدف حضور در این فناکده خاکی قرار دادی و در راه آموختن و آزمودن مصائبی قرار دادی تا گوهر وجود آدمی در کوران آن جلا یابد و ناخالصیهای وجود پالایش گردد و وجود انسان طلا گردد، طلایی ناب، و در این راه از چشیدن ناملایمات و تحمل مشکلات گریزی نیست...

سپاس بیکران تو را سزاست که این مشکلات و ناملایمات را در راه انسان قرار دادی تا با گذر از آن، مسیر رشد را سریعتر بپیماید...

سپاس که در مسیر این بنده کوچکت نیز مشکلات بزرگی قرار دادی تا بیاموزم، بسوزم و ...

سپاس از آتشی که بدامانم افتاد، روزهایم را از غم و شادی، ترس و امید...، لبریز ساخت، دل و جان را سوزاند، ویرانم کرد، آتش به دامانم انداخت، دل را پریشان ساخت و جسم و جانم را مانند باران ساخت...

سپاس بخاطر نواهای خاموشم، اندیشه­های پنهانم، بی­قراری و سرخوشیم و اندیشه­های ویران شده ام...

سپاس که به من یادآوری کردی که چقدر گرفتارم، نادانم و لبریز از تعلقاتم و هنوز کودکی هستم گرفتار اسباب بازیهای بزرگسالی...